Nepal

.

Camperreis   mei - juni 2011

laatst gewijzigd: 28-10-2017

op weg naar bloemeneiland Mainau  
    stadsbezoek Freiburg     Via de Titisee naar Wutach    

 

 

We verkennen de Wutachschlucht en reizen door naar:

Dresden

Het wordt een wandeldag. We zitten namelijk zo ongeveer aan het ''eind'' van de Wutachschlucht: een deel van een drietal schluchten die een rijke, bijna ongerepte natuur bezitten en als waardevol wandelgebied zijn erkend. In een diep dal stroomt het water ... naar .. Erlangs loopt een smal pad, dat deels redelijk vlak langs en op gelijk niveau bij het water loopt en dan weer pittig stijgt -en daalt- tot zo'n dertig meter hoogte. Je wordt met de -alweer gratis- Wanderbus naar het beginpunt bij de Schattenmühle gebracht.

week 2
DEEL
drie
16 mei t/m 22 mei 2011

We lopen in een minuutje of vier naar de bushalte -dus onze camping ligt op een mooi uitgangspunt- en stappen in, om via Bonndorf op de parkeerplaats aan het begin van de schlucht te worden 'afgeleverd'. Eerst even insmeren, want de zon is alweer prominent aanwezig, en dan wandelen, bij elkaar zo'n 12,5 kilometer!

Pffoeehh.. het eerste stuk is meteen pittig: we stijgen flink en horen al snel het water alleen maar ver onder ons.
Gelukkig hebben we al meteen wat mooie uitzichten.

 

Het is wel een beetje file-lopen: diverse groepen lopen voor ons en natuurlijk komen er ook stellen achter ons aan. Nu valt het nog mee, het seizoen is nog niet echt begonnen, maar we vragen ons af hoe het is, als je hier in het hoogseizoen aan de tippel bent.

zaterdag 21 meinaar de startpagina van deze site: Moustache tekst & beeld

 gelopen: 12 km

Het voordeel van zo'n route is wel, dat je je blik op oneindig kunt zetten -nou ja, wel de smalle en gevaarlijke plekjes in de gaten houden- maar dan is het gewoon een kwestie van achter de meute aanlopen.

Dat uitkijken onderweg is echt wel nodig, want de laatste twee dagen heeft het een paar keer stevig geregend en waren er enkele onweersbuien. Dat zorgt ervoor dat het pad, soms niet meer dan vijftig centimeter breed -bij naderende tegenliggers moet je dan een breed stuk opzoeken- behoorlijk modderig is geworden. Overal liggen kleinere en grotere stenen en juist daarop voel je jezelf af en toe uitglijden.

 

 

Het landschap, hoewel af en toe erg 'beperkt' en zeker niet wijds -maar dat verwacht je ook niet in een schlucht- is zeer afwisselend. Evenals de afstand tot het water. Af en toe zie je dat niet eens en hoor je het alleen maar ergens benden stromen. Dat maakt het wel weer de moeite waard om naar het veelvuldig gezang van de vogels te luisteren. Uit berekeningen blijkt dat er hier wel zo'n 100 verschillende soorten leven, zoals ijsvogel en de rode wouw.

Zo rond één uur zijn we op het punt waar staat aangegeven dat het nog zes kilometer is naar de Wutachmühle. We zitten dus zo goed als op de helft. Het is hier enorm druk: er zitten wat verschillende groepen en 'losse vogels' op grote boomstammen de lunch te gebruiken. Een van de groepen heeft een fouragewagen laten komen: je kunt vanuit hier het naastgelegen dorp bereiken.

 

 

 


Amselfelsen in de Wutachschlucht

Ontstaan van de schlucht

De rivier de Wutach heeft gedurende zo’n 20.000 jaar een diep dal in de rotsen uitgesleten. De kloof is ongeveer 50 kilometer lang en op sommige plaatsen wel 200 meter diep. Langs het water loopt een schitterend pad, soms is dit uitgehakt in de rotswand. In deze bijzondere omgeving vinden we van de circa 2.500 in Midden-Europa voorkomende zo’n 1.200 soorten waaronder ook orchideeën.

De naam Wutach dankt de rivier aan zijn soms woeste (Wutende) stroming. Ach betekent beek en daarmee is de naam verklaard. Overigens: door de langdurige droogte is er nu weinig wilds aan.

Even voor drie zien we weer de eerste sporen van de bewoonde wereld. Gekscherend zeg ik tegen Loes, dat de bus even verderop, net om de hoek staat. We versnellen onze pas -via het terrein van een houtzagerij- en zien dan inderdaad het blauwe dak van een bus net boven de houtstapels uitsteken. Ik loop nog even wat sneller door en zie dat de chauffeur net zijn deur dichtdoet. Hij heeft ons gelukkig ook gezien, doet zijn deur weer open en we kunnen precies mee. Omdat het voor ons maar één halte is -en de bus eigenlijk vol- blijven we voor bij de chauffeur staan. Het scheelt ons echter wel een half uur extra klimmen, zoals de eigenaresse van de camping ons al had gemeld. Nu rijden we comfortabel in drie minuten naar de halte waar we de ochtend zijn begonnen.

 

 

Op de camping is het aantal kampeerders met 100% toegenomen: dat is vrij makkelijk, als je er alleen staat >> nu staat er een camper bij met twee jongens / mannen. De mededeling dat in het weekend de camping altijd veel drukker wordt bezocht, nemen we dus maar met een korrel zout.

 

 

zondag 22 mei

 

gereden: 75 km

 

van Ewattingen-Wutach
via Radolfzell
naar Wahlwies

We starten om even over tien. We maken het toegangshek zelf open en rijden dan eerst een stukje dat we gisteren met de buzz ook gingen: richting Bonndorf. Nu slaan we echter af bij Münchingen richting Grimmelshofen. Onderweg zien we een museummolen en die leggen we vast op de plaat. Er stromen wat watervalletjes naast, maar weer krijgen niet direct de indruk de waterraderen van de molen de laatste jaren nog hebben gedraaid.

Vanaf Grimmelshofen loopt de Wutachtal-spoorlijn tussen Stühlingen en Blumberg.
We zien het lijntje verschillende keren links en dan weer rechts van ons opduiken en bij het grote viaduct stoppen we om er een foto van te maken.

Tegenwoordig is het een museumspoorlijn, die vooral op zondagen zijn diensten rijdt.

We gaan verder, onder Blumberg langs, naar Hilzingen. Het zijn vandaag allemaal korte afstanden, dus daar zitten we zo. Het is voor 'Germaine' een ingegeven tussenpunt, maar wij laten ons niet verleiden naar de opgegeven straat te gaan en rijden we naar Singen.

 

 

Volgens de ANWB-gids 'Zwarte Woud - Goud' valt er in het centrum nog wel het een en ander aan oude gebouwen te zien. Het begint goed: met een oud trammetje. Dan lopen we het voetgangers-gebied in, maar daar is alles vernieuwd. We doen, na navraag bij een autochtone Singer -of is het Sanger ?- maar schouderophalend geeft hij toe: er is niet veel. We besluiten met het beeld van de narren en gaan terug naar de camper.

Het is nog maar zo'n 16 kilometer naar de camping en dat zou inhouden dat we er zelfs de lunch kunnen  gebruiken. We kijken dus nog even op de kaart en zien dat een bezoek aan Radolfzell -een historisch oude plaats- een goed alternatief kan zijn. We zitten er in tien minuten en vinden vrij makkelijk een plek om de Heppiebuzz neer te zetten.
Dit blijkt inderdaad een beter alternatief: genoeg oude gebouwen.

 
 

We weten dat we nu ook bij de Bodensee moeten zitten en gaan dus op zoek naar een plattegrond. Bij het station staat er een en dan blijkt dat we gewoon via de tunnel naar de perrons moeten doorlopen om bij het kiezelstrand te komen. Inderdaad: een heel mooi gezicht en uitzicht.

We schieten het een en ander, waaronder een Turks gezin dat hier met een vijfjarig zoontje in vol ornaat is. Hij wordt binnenkort besneden en dat wordt al een beetje gevierd, in een speciaal kostuum.

.. vertrek vanaf Radolfzell..

Als we in de buurt van de camping komen, zien en horen we al een flinke onweersbui naderen. We parkeren tegenover de receptie en gaan ons melden bij:

 

ACSI - camping:

Campgarten Wahlwies (Wahlwies)

 

Dat wil zeggen... het begint al te spetteren, maar we staan droog onder het afdak. De eigenaar kijkt op zijn computer naar vrije plaatsen, loopt op een holletje met ons mee om er drie aan te wijzen, wij vinden de eerste wel goed en Loes blijft daar wachten terwijl ik de buzz ophaal en 'Der Chef' weer snel in zijn receptieruimte duikt. Het regent al stevig als ik naar de plek toedraai en zie dat Loes in geen velden of wegen meer te bekennen is. Ondergedoken ;-))

Ik zet de camper schuin neer -verder naar voren gaat niet door de helling- en blijf braaf wachten. na een minuut of vijf -valt niet eens tegen- wordt het iets meer en duikt Loes op bij de buurman. Een weduwnaar, die haar blijkbaar had geschaakt.

Gelukkig komt ze me wel helpen met de buzz goed zetten: aan de rand van de toegangsweg, iets hoger gelegen, en onder de appelboom, want de hele camping is eigenlijk een grote boomgaard.

We zetten de tafel neer, drinken gezellig thee en ik begin alvast met het inlezen van de foto's van vandaag, terwijl Loes weer in haar boek duikt. Zo tegen kwart voor vijf komen de buren: een Nederlands stel van onze leeftijd die een Westfaliabus hebben. We maken kennis en horen het verslag van hun fietsdag, waarbij ze midden in het bos werden overvallen door het onweer. Ze zijn dan ook drijfnat, tot zijn portemonnee aan toe, zo blijkt.

 

Bovendien hebben ze het 'voorscherm'' in het opklapdak open laten staan, maar gelukkig is er geen waterschade. Ze gaan eerst even douchen, om weer warm te worden. Ik opper nog dat ze wel mogen voortmaken, want de lucht trekt weer dicht en het begint weer te rommelen.
Ze staan nog niet koud onder de douche of wij moeten ons haasten alles binnen te zetten: het gaat weer regenen. En wat blijkt: niet zo'n klein beetje ook. Het is echt een stevige onweersbui, waarbij de regen met grote golven over de voorruit spoelt. Het rommelt en dondert zo hard, dat we de camper op de grond voelen trillen. De heuvels waarop we uitkijken zijn volledig bedolven onder een grijze regendeken. En.. je gelooft het niet... na 25 minuten breekt de zon door en is er niets meer aan de hand. Het klaart weer helemaal op. We blijven echter wel binnen zitten...

 

Na het eten smaakt de koffie -lekker Hollands van thuis meegnomen- weer als vanouds. Dat geldt natuurlijk ook  voor de wijn en het bier, maar die zijn wel 'van hier'.

Fietsrondje westelijke Bodensee en bezoek aan Mainau