VancouverNepal

Vrijdag 4 september

gereden: 65 km

van Zandov via Ceska Lipa en Novy Bor naar Januv Dul 

We rekenen af: 262 zloti en 278 zloti, waarbij het verschil zit in de electra die we hebben gebruikt.

We hebben goede vooruitzichten voor vandaag: niet alleen is de weersvoorspelling nog steeds goed, ook de folder van Camping 2000 -meegenomen van de Vakantiebeurs- geeft goede moed. Met een temperatuurtje van zo'n 20 graden al tegen tienen -en natuurlijk zon en droog- gaan we op weg naar de stad Ceska Lipa. Die ligt iets noordelijker en er leidt een mooi binnendoorweggetje naar toe.

Onderweg zien we een bewoonster druk bezig met het opknappen van haar huis: zo te zien is ze voorlopig niet klaar.

's morgens al 20 graden en dat loopt op naar bijna 27.


Een kerkje, dat we onderweg naar Ceska Lipa tegenkwamen.

Ook Ceska Lipa is zo'n stad waar je haast niet uitgekeken raakt op zowel de prachtig versierde gevels als geheel, maar ook op de details. Belangrijkste oorzaak: vroeger had men tijd.

Het laatste stukje voor vandaag gaat nog via wat kronkelweggetjes en leidt dan uiteindelijk naar Januv Dul.

 

aankomst bij:

Camping 2000 

Zoals gebruikelijk staat er een bord dat we ons eerst bij de receptie moeten melden, maar die kunnen we zo snel niet vinden. We lopen het terrein op en zien de Nederlandse beheerders net een stel uitzwaaien.

Het blijkt dus dat we de toegang naar de receptie eigenlijk al voorij gereden zijn. Ze zijn druk bezig met de chauffeur die de chemische tank komt legen -blijkbaar had die al eerder moeten komen, maar hij is het er niet helemaal mee eens -althans dat maken we op uit de woordenwisseling- dus we zoeken alvast een plaatsje en gaan dan later wel inschrijven.
Direct tegenover de ingang naar zeg maar het eerste veld zien we een mooi hoekje en daar zetten we de buzz neer.

 

 

Camperreis augustus / september 2009
laatst gewijzigd: 27-10-2017

           

 

gewandeld

 

 

 

 

 

Sachsische
 Schweiz

onder de loep genomen

 

De route van eergisteren voerde eigenlijk niet via de vooraf bedachte weg van Duitsland naar Tsjechie. We hadden namelijk de grensovergang bij Hrsenko willen nemen, omdat je dan meteen in een mooi natuurgebied zit, waar je prachtige wandelingen kunt maken. Het tijdschema liep nu echter anders, dus gaan we vandaag  zeg maar een stuk ''terug''. We rijden nu noordoostwaarts, richting Duitse grens en volgen voor een groot deel de rivier de Labe, die ze in Duitsland de Elbe noemen.

Mooi stuk door bosgebied. Als we bij het plaatsje Hrsenko aankomen, zien we al dat het puur toeristisch is. Het lijkt net Valkenburg: je auto parkeren langs de rivier en dan slenteren langs de winkeltjes en terrasjes die hier in overvloed te vinden zijn.

Gelukkig kunnen wij dit letterlijk links laten liggen: we moeten doorrijden tot we een stukje buiten Hsrenko zijn. Hier zien we al een bruin (toeristisch) bord staan met de naam van de stenen poort in het Tsjechisch -dat ik gelukkig herken van de reisgids- maar het is nog niet duidelijk waar we dan precies de wandeling kunnen starten. Dus rijden we eerst te ver, keren weer en zetten dan de buzz neer bij een bewaakte parkeerplek. Wel een geruststellend idee dat ze voor 70 kronen opletten dat alles goed gaat.

week 2
DEEL
drie
30 augustus t/m 4 september


Donderdag 3 september

gereden: 99 km

van Teplice via Hrsenko naar Zandov

gewandeld: 2,5 uur

naar de Stenen Poort
(Pravcicka brana)

 

Allereerst moeten we nu een kilometer langs de weg lopen, voor we bij het beginpunt van de wandeling zijn. gelukkig is het seizoen voorbij, want 's zomers schijnt het hier een lange file van wandelaars te zijn die allemaal hetzelfde doel hebben: die (zand)stenen poort bezichtigen. Ze worden dan met busladingen tegelijk aangevoerd.

Het eerste stuk van het bospad blijkt niet zo heel prettig te lopen. Het is af en toe vrij steil -dat is nog tot daar aan toe- maar er liggen hier ook veel scherpe stenen.

 

 

Wat wel leuk is: er ligt een stuk rots, waarop wandelaars allemaal kleine steentjes leggen: doet erg aan Canada denken.

Naar mate we verder komen, wordt het pad gelukkig een stuk beter. Weliswaar moeten we nu flink klimmen, maar we hebben natuurlijk niet voor niets de bergschoenen aangetrokken. Als je gaat lopen in een gebied dat het Reuzengebergte heet, dan kun je het een en ander verwachten. Zelfs ''haarspeldbochten'' >>>>

Het is een mooie, afwisselende tocht die goed met markeringen staat aangegeven.

Het valt op dat dit een heel afwisselend gebied is. Er staan veel verschillende boomsoorten, soms ver uiteen maar ook dicht op elkaar. Prachtig zijn ook de zonnestralen die door de boomkruinen omlaag priemen.

Uiteindelijk bereiken ook wij de Stenen Poort: de door de natuur gevormde boogbrug met een overspanning van 26 meter. Het valt niet me de Pravicicka brana goed op de foto te krijgen, want er staat een gigantische boom voor. We zien wel dat je nog verder door kunt lopen naar de achterkant, maar wij vinden het welletjes. We schieten nog wat plaatsjes met verschillende belichtingen en gaan dan op de terugweg. Uiteraard leggen we die ook nu weer sneller af: we dalen vooral en hoeven niet meer zo vaak te stoppen voor een foto. 

 

Voor het vervolg van onze route moeten we eest een klein stukje terug. Vrij kort daarna voert de route scherp naar links en meteen rechts: heel steil omhoog. Een kennelijke autochtoon kijkt ons een hoofdschuddend na: die campertjes van tegenwoordig rijden ook maar waar ze willen. En gelijk heeft de man: het is een heel smal weggetje, dat weinig ruimte laat voor tegenliggers. Die treffen we gelukkig niet.

Het laatste stuk van de route leidt ons naar de overnachtingsplek voor vandaag. Een camping die we niet vooraf thuis hadden uitgezocht, maar dankzij de Acsigids op de laptop toch konden vinden: Autoklub Zandov. Als Germaine ons rechtsaf van de hoofdweg stuurt -''bestemming aan rechterzijde''- fronsen we de wenkbrauwen. Er staat een vierkante, witte betonloods aan het eind van een gravelveldje. Dit zal het toch niet zijn ???

aankomst in Zandov bij:

Slunce Autokempink

 

Nee, inderdaad niet: rechts staat nog een slagboom en daar bevindt zich de camping. De beheerster fŲhnt net het haar van haar dochter in de gang voor het kantoor. Die moet even wachten: de gasten worden ingeschreven. U kunt daar gaan staan, zegt ze met een brede armzwaai en gaat verder met haar kapsterswerk.

Dat doen we dus maar: een plekje aan de rand, met uitzicht op de donkerbruine vakantiehuisjes, waarvan er twee bezet blijken. En er staat een tentje, waar we echter noch die avond, noch de volgende morgen iemand zullen ontdekken.

 

Dit mag je met recht een Tsjechische camping noemen (vinden wij). De voorzieningen zijn heel matig en vooral in de sanitairruimte laat de eigenaar zien hoe ze in TsjechiŽ over privacy denken. De urinoirs ruiken niet bepaald fris -en er zitten geen schotten tussen- terwijl de toiletdeuren niet kunnen worden afgesloten. Nu zit je vrijwel met de knieŽn tegen de naar binnen draaiende deur, dus die krijgt een volgende toch niet open ;-)) Er is een hele serie wastafels aan weerszijden in de wasruimte, met aan het eind twee douchecabines. De douchekop moet je gewoon vasthouden.

Er zitten geen deuren voor, ook geen gordijn. Daardoor heb je vrij zicht op de invaliden-doucheplek ernaast. Dat geldt omgekeerd natuurlijk ook. Bovendien: je bereikt je douchecabine alleen via het invalidengedeelte. Degene die daar zit is wel door een gordijn afgeschermd van de wasruimte, maar op de foto kun je zien waar die afscherming uit bestaat.

Zaterdag 5 september

gereden: 99 km

van Januv Dul via Liberec naar Vrchlabi

We brengen de geleende camperbladen terug, voldoen onze schuld en nemen nog even vers water in voor we vertrekken voor de volgende etappe: onder het Reuzengebergte langs naar Vrchlabi. Een stadje dat de toegangspoort vormt voor het gebied dat vooral in trek is bij wandelaars, bergbeklimmers en wintersporters.

10 jaar

Het is vandaag voor ons een bijzondere dag: tien jaar geleden hadden we ons eerste afspraakje.
Bovendien is het de verjaardag van een van de kleinzoons: Julian wordt zes.

Vanzelfsprekend bellen we even naar Holland om hem daarmee te feliciteren.

De eerste stop is de stad Liberec, de hoofdstad van het SŁdetenland. Aan het plein staat de trots van de stad: het neogotische stadhuis uit de 19e eeuw. De toren is smal en bijzonder hoog en veel ramen zijn voorzen van glas-in-lood.

.Het is vandaag zaterdag, dus dat is voor Tsjechische begrippen weer een topdag voor trouwpartijtjes.  Als we bij het stadhuis staan zien we al de ene bruidsauto na de andere en ook even verderop bij de kerk is het een komen en gaan van stelletjes die met elkaar in het huwelijksbootje willen stappen.

Ergens op een redelijk smalle weg -maar wel met flink wat vrachtverkeer- zetten we de buzz even in de berm voor een plasstop en een lunchpauze. Heerlijk toch dat je alle voorzieningen gewoon aan boord hebt en nergens anders van afhankelijk bent.

Ook nu weer een route die over kleine weggetjes voert, zelfs zo klein dat Germaine ons op een gegeven moment linksaf een klein straatje in laat slaan en ons dan verder wil leiden over een onverharde weg. Dat moesten we maar niet doen, maar het keren is hier wel heel lastig: schuin, gravelverharding en flink wat kuilen. Maar.. het lukt en we laten haar maar even herberekenen. Als we naderhand weer op de asfaltweg rijden, zien we waar het onverharde, flink hellende weggetje was uitgekomen.

Een andere ervaring waarmee we onderweg te maken krijgen -en daar kan de navigatie ook niks aan doen, is een scheefgezakte paal voor de elektriciteit. Er staat half op de weg een schuingeplaatste extra steunpaal, er hangen wat rood-witte linten aan de draad en wij moeten maar zien hoe we er omheen en onderdoor komen. Via de berm en dan flink ineens naar links insturen: jawel, zo lukt het. We zetten de buzz even verderop neer om een fotootje van dit obstakel te maken.

Vlak voor we bij de camping aankomen, zegt Germaine netjes dat we rechtsaf moeten. Ik twijfel, want ik zie alleen een inrit, maar dat blijkt goed te zijn. Hoewel op de deur staat dat er even niemand is, gaat deze toch open en kunnen we worden ingeschreven. Plekje uitgezocht, luifel weer uit en de stoelen in de zon: we kunnen nog steeds genieten van heerlijk vakantieweer.

Dat vinden ook onze overburen uit Friesland -hij heeft een Fries vlaggetje aan zijn caravan hangen, dat nodig eens moet worden vernieuwd- die al snel een praatje aanknopen over vakantie, het weer in Tsjechie en hun en onze belevenissen.

aankomst op:

Euro-Air-camping

(nabij vliegveldje)

Vanwege het feestelijk karakter van deze dag besluiten we te gaan eten in het bij de camping horende restaurant. Daar wordt een verjaardag gevierd van een kereltje dat zes is geworden -goh, dat klinkt bekend- maar wij vinden gelukkig ook nog een plekje. Het restaurant is namelijk niet zo heel groot en wordt voor de helft ingenomen door allerlei poolbiljarttafels.

Het eten is eenvoudig, erg lekker en gedeeltelijk typisch Tsjechisch.

 

Tweede deel Reuzengebergte