woensdag 2 september

Als we na ontbijt en andere ochtendbezigheden naar de beheerder stappen om te vragen of hij ons kan uitleggen hoe we op de fits naar Teplice komen, kijkt hij ons wat meewarig aan: op de fiets ??! Tsja, het kan wel, het is ongeveer 15 kilometer. Hij pakt de kaart erbij, schrijft keurig op door welke dorpjes we komen en waar we links danwel rechtsaf moeten slaan. De route is volgens hem goed te doen, alleen de laatste twee kilometer gaat over een weg met snel vrachtverkeer. Hij wenst ons veel succes.

Als eerste komen we langs een van de bezienswaardigheden van Osek: het klooster.

De route voert via dorpjes als Jenikov en Oldnchov dezelfde weg die we gisteren vanaf Teplice de andere kant op zijn gereden. We kruisen de spoorlijn weer: Posor vlak! wat wil zeggen dat het juist niet vlak is en je flink gas moet terugnemen. We moeten -net als de Policie- weer bij hetzelfde werk-stoplicht wachten, omdat ze aan het asfalteren zijn en maken dan maar meteen een foto van het kerkje dat we verderop zien liggen.

Inderdaad moet je de laatste twee kilometer goed opletten. Dit is niet prettig rijden, maar het moet gezegd dat het verkeer -ook de vrachtwagens- ruim om je heen rijden. De meeste geven ook netjes met het knipperlicht aan dat ze uitwijken en weer teruggaan.

We hebben niet alleen het briefje van de campingbeheerder mee, maar ook onze Nuvi. Germaine vertelt ons, vanuit de broekzak -toevallig heb ik geen borstzakje vandaag- precies hoe we moeten rijden. Zelfs de straat -die ik maar op de bonnefooi heb ingevoerd- blijkt goed te gaan. We fietsen even tegen het verkeer in -aan het eind staan agenten te praten, dus ik vraag maar met mijn gezicht strak in de plooi of we goed rijden naar het centrum. Jawel: het plein dat u daar links ziet. Dank (en geen bon). 

Onze gids van Tsjechië -Frans T. Stoks (Dominicus)- heeft zeker niets teveel gezegd om Teplice aan te prijzen. Hij vergelijkt deze Noord-Boheemse stad met Luik: op het eerste gezicht misschien wat verwaarloosd, maar op veel plekken zie je toch prachtige staaltjes bouw- en beeldhouwkunst.

Het is een mooi stadje waar we weer veel foto- en filmopnames maken.

Een van de door Stolks genoemde foeilelijke gebouwen uit de communistische tijd - tegenover het stadhuis- zien we natuurlijk ook, maar dan moet je je maar gewoon omdraaien en naar het stadhuis zelf kijken: dat is wel mooi.

We scoren bij een fotowinkel ook nog een videobandje, want Loes had er te laat erg in dat de opnametijd verstreken is.

We volgen eveneens het advies op om bordjes te volgen naar de verschillende Lazné: de kuuroorden waar beroemdheden als Beethoven, Goethe, Wagner en Lodewijk Napoleon al voor vielen. Verschillende zijn  in oude luister hersteld en liggen -bijkomend voordeel- in een parkachtige omgeving.

Als je dan weer honderd meter verder loopt, zie je ineens een waarschijnlijk nooit afgemaakt gebouw, omgeven door hoog opschietend onkruid, zo te zien ooit bedoeld als recht-toe-recht-aan betonnen appartementencomplex.

Voor we de fietsen -bij de mevrouw van het kindertreintje gestald- weer opzoeken, doen we ons nog tegoed aan een ijsje, dat eigenlijk alleen als excuus dient om binnen nog even van het toilet gebruik te kunnen maken, voor we de terugtocht aanvaarden.

Die verloopt prima: Germaine loodst ons helder en duidelijk weer terug. Waar ze zelf natuurlijk niets aan kan doen is het vals plat dat we in de laatste anderhalve kilometer voor de kiezen krijgen. Achteraf horen we van de buurman dat als we in dat laatste stuk hadden gekozen om eerst linksaf te gaan en dan pas rechtsaf, de helling veel minder steil is. Moeten ze die navigatiesystemen toch ook nog maar eens ingeven.

We verkennen de

We verlaten Hinterhermsdorf, maar blijven nog in de Saksische Schweiz. Voor vandaag staat een 'terugtocht' op het programma: we gaan nu zuidelijk van de Elbe door het Kirnitschtal naar Konigstein. We hebben even getwijfeld tussen twee campings: de meest aantrekkelijke lijkt de Nikolsdorferberg in Leupoldishain -een dorp dat tot de gemeente Königstein hoort, die echter  -de naam zegt het al- flink hoog ligt. Er valt ook iets te zeggen voor de camping van Königstein zelf, die direct aan de Elbe ligt. Dat lijkt ons wat makkelijker als startpunt voor de fietstocht die we voor woensdag in gedachten hebben: zeg de Malerweg per fiets ontdekken. Na wat wikken en wegen -we komen haast langs Nikolsdorferberg - besluiten we eerst door te rijden naar Königstein.

De route door het Kirnitzschtal is heel mooi: we zijn blij dat we dit alternatief voor de Malerroute hebben genomen. Een heel bosrijke weg, niet al te breed, waar vanaf de waterval bij Lichtenhain aan de linkerzijde de rails van het trammetje door het dal liggen. In principe dus een enkelspoortje, maar op een paar punten is er een halte met twee sporen. Het beginpunt is Bad Schandau en van deze kortste, nog bestaande tramroute in Europa (het trammetje van Houten is er niet meer ;-))  wordt sinds 1898 druk gebruik gemaakt. Ook nu nog zie je dat de trams die we tegenkomen goed bezet zijn.

Dinsdag 1 september

gereden: eerst 44 km en daarna nogeens .. km.

van Hinterhermsdorf door het Kirnitzschtal naar Königstein en dan door naar Teplice

Bij de remise, tussen het Waldhaus en de Ostrauer Brücke, besluiten we de buzz even aan de kant te zetten: hier zien we een remise voor de tram. We hebben geluk: er staat er eentje op het dubbelspoor te wachten op een tegenligger, zodat wij ruim de gelegenheid krijgen wat plaatjes te schieten.

En voor de liefhebber: een video;

We rijden verder in de richting van Bad Schandau, het bekendste kuuroord van de Saksische Schweiz. We kunnen de bus kwijt bij een groot wellnesscentrum, met sauna en fitness. Wij houden onszelf wel weer fit door een stadswandeling te doen.

Het zijn niet al te brede straatjes,  maar wel met een leuk sfeertje.  

We lopen ook nog even naar de oever van de Elbe en gaan vervolgens via het marktplein ofwel de hoofdstraat weer terug richting parkeerterrein. We zien bij een van de winkels nog hoe de natuur hier kan huishouden: op de gevelhoek staan de markeringen van de hoogwaterstanden in de loop der eeuwen. De hoogte van het water is blijkbaar niet afhankelijk van de maatregelen die de mens heeft genomen: juist in 2006 maar vooral in 2002 is de stand het hoogst geweest. Er hangen foto's in de etalage, waarbij je van het raadhuis bijna alleen nog het dak ziet.

We gaan nu het laatste stukje naar Konigstein afleggen, de plaats die is genoemd naar de sterke vesting die hoog boven de rivier uitsteekt. een haast onneembaar fort, zo moeten de hier nog aanwezige kanonnen duidelijk maken.

Eenmaal beneden in het stadje zien we eerst een supermarkt die onze dagelijkse behoeften kan aanvullen. Daarna rijden we een stukje langs de Elbe, moeten even wachten op een trein -die er overigens flink de tijd voor neemt- en kunnen dan de parkeerplek voor de camping oprijden. De boom is gesloten en dat zal nog wel een tijdje zo blijven: om drie uur vanmiddag worden ze weer actief. Goede raad is duur: wij nemen een broodje.  

We verkennen alvast het terrein, waarbij Loes meteen even het toilet bezoekt. Ze komt absoluut niet enthousiast terug: et stinkt tegen je op. Voeg daarbij het feit dat er wel erg veel treinen zo vlak langs de camping komen -zal vannacht wel minder zijn, maar hoe laat beginnen ze morgenochtend weer?- en het gegeven dat er vrijwel geen plekje met een beetje schaduw te bekennen valt: de conclusie is snel getrokken: wij gaan verder.

Dan maar geen fietstocht langs de Elbe: het is nog even 'doorfietsen', maar dan zitten we wel aan het eind van de middag in Teplice, beter gezegd Osek, waar onze volgende campingkeuze ligt Bovendien: we zijn nu bijna anderhalve week onderweg en beginnen toch wel erg te verlangen naar Tsjechië, het uiteindelijke doel van onze reis.

Bij de grens gaan we meteen even tanken -een liter Euro 95 kost hier 27,50 kronen, omgerekend 1 euro tien- en we schaffen een vignet voor de snelwegen aan. Daar zullen we standaard geen gebruik van maken, maar als het nodig is om even snel een stukje te overbruggen, kun je voor die dertien euro voor een maand geen armoe lijden. Een bonnetje van ome agent is duurder.

Je ziet meteen allerlei uitstallingen met tuinkabouters, vogelhuisjes, siervelgen, tuinbeelden... noem het maar op: ze proberen hier van alles aan je te slijten. Helaas voor hen: wij hebben geen interesse. 

We houden eerst de richting Teplice aan en dan is vervolgens het stukje nar Osek niet zo moeilijk meer. Bovendien: Germaine bewijst steeds opnieuw haar diensten.

aankomst op camping:

Autocamp Osek

We zijn door de wijziging in het programma en de extra kilometers die we hebben gereden niet bepaald vroeg, maar kort na aankomst even lekker onderuit met een chipje en een drankje doet al wonderen. Zeker als je dan ook nog een aardig uitzicht hebt op het meer waarin druk wordt gezwommen. Dat het hier goed moet bevallen bewijst een ander Nederlands stel -uit Noord-Holland, jawel... Loes heeft haar praatje al gemaakt- dat hier al vijftien jaar lang komt. Ze staan er afwisselend in een seizoen een paar weken alleen, dan met de kleinkinderen of ook met de kinderen.

Het is overigens heel rustig op de camping. We staan met ongeveer vier Nederlandse stellen en er zijn wat Duitsers, waarvan in ieder geval een stel met en vaste standplaats. Verder is er wat jeugd, die hier vooral komt om te sporten.

Als we 's avonds naar bed gaan, begint het al wat meer te waaien. Om een uur of een worden we wakker van de hevige wind. Net als we ons afvragen of we de camper voelen schudden -door windstoten op de luifel- blijkt dat inderdaad zo te zijn. Ik besluit eruit te gaan om de luifel in te draaien. Als ik de deur openschuif, komt net de Hollandse overbuurman aanlopen. Hij was ook wakker geworden van de wind en zei tegen zijn vrouw dat hij mij maar even moest wakker maken, omdat anders de luifel kon stukslaan. Met z'n tweeën -en dat was wel nodig- hebben we de steunen losgehaald, hield hij de kapstang vast en heb ik de luifel ingedraaid. Bedankt en welterusten!