zondag 9 september: Cowichan Valley                                                                        gereden: 153.2 km

We kunnen het vandaag rustig aan doen. Eerst gaan we douchen, maar nog net voordat we in Adams / Eva-kostuum staan, ontdekken we dat ze hier met muntjes werken (alleen quarters; voor elke anderhalve minuut één). Terug naar de camper en dan en nieuwe poging.

Nu we ruim de tijd hebben, houden we vast aan onze zondagse gewoonte en nemen een uitgebreid ontbijt. Even voor elven deponeren we de sleutel in het daarvoor bestemde kistje en rijden terug over Highway 19 naar het zuiden. Als eerste komen we Ladysmith tegen, een dorp van mijnwerkers in de kolen en mensen die van de bomenkap en houthandel leefden. Het is gesticht in 1898 door James Dunsmuir.

In  de First Ave staan nog enkele oude Victoriaanse panden, die illustreren hoe belangrijk dit dorp in die tijd was. Daarnaast hebben ze her en der in het dorp 'monumentjes' staan: werktuigen of hulpmiddelen die nog dateren uit vroeger jaren. Een goed voorbeeld daarvan is dit blok met wisselhendels: voor de trein veilig het station kon binnenrijden, moesten eerst de wissels met de hand in de goede stand worden gezet.

De dorpsstraat is zoals je van een oud, eenvoudig stadje mag verwachten. Geheel rechttoe, rechtaan, met de meest belangrijke winkels bij elkaar.

Veel van deze straten hebben de naam 'Mainstreet' meegekregen en dat zegt precies wat het is: de hoofdstraat waar de nu 7300 inwoners hun inkopen komen doen. Van oudsher is het ook de straat waar men elkaar ontmoette, de dorpsnieuwtjes doornam. Heel belangrijk was de enige klok die het dorp rijk was. Oorspronkelijk hing deze aan de gevel van het 'warehouse', maar dat heeft de tand des tijds niet doorstaan. De klok heeft echter op deze locatie een nieuw plekje gekregen, na een grondige restauratie.

Nu is het wederom een van de centrale objecten in het stadje.  

Het valt erg op dat het dorp trots is op zijn verleden. Veel instrumenten, gebruiksartikelen en machines uit vervlogen tijden zijn bewaard. Deze staan nu als kunstwerk in de hoofdstraat.
Er is onder andere een bord met daarop een soort stamboom, waarop de namen van mensen die iets voor de gemeenschap hebben betekend als bladeren aan de takken hangen.

Prominent in de hoofdstraat staat een levensgrote fotocollage, met foto's zoals het dorp er vroeger uitzag. Bij elk plaatje wordt aangegeven of het pand er nu nog is, of dat het inmiddels definitief geschiedenis is geworden. Na wat rondwandelen hier, gaan we verder op weg in zuidelijke richting.

De volgende stop is Chemainus, een dorp dat al 25 jaar bekend staat om zijn muurschilderingen. Het dorp zelf mag dan niet erg groot zijn, door deze kunstwerken trekt het wel heel veel toeristen. En dat was ook precies de opzet.

De parkeerplaats wordt netjes aangegeven, maar wij hebben een RV en we staan dus inmiddels al op een iets grotere plek. Maar we volgen wel de richting die het mannetje aangeeft: zo komen we in het centrum. Dat heeft een gezellige winkelstraat en, zondag of niet, bijna alles is gewoon open.

We komen diverse muzi-kanten tegen, zoals deze violist die een onderhoudend stukje speelt, voornamelijk wat blue-grass, onder het afdak van de winkelgalerij.

Ook de nazaat van de Cowi-chans, die bekende blues en ballads ver-tolkt op een groot publiek podium, weet het publiek aan zich te binden. We lopen door naar het oudere deel van Chemainus en maken daar diverse foto's van de wandschilderingen.

Dit bezoekje is ons erg goed bevallen. We rijden nu door naar Cowichan Bay, wat volgens de beschrijving  in de Lonely een vissersdorp moet zijn met kleurrijke huizen. Gezellig is het er wel, maar de huizen zijn niet bijzonder. Er is wel veel -toeristische- activiteit. De plaatselijke bakker doet in ieder geval erg zijn best flink op te vallen, getuige onderstaande foto's.

Ook stokbroden verplaatsen zich hier graag op de fiets.

 Of je neemt gezellig een bloemenbak mee... het plaatje rechts siert zelfs vele reisgidsen, zo ontdekten we hier.

Het wordt tijd om onze gastheer en gastvrouw op te zoeken: Arjan & Jackie Gelling. Twee keer mochten wij Arjans broer Frank bij ons thuis ontvangen als 'vriend op de fiets', als hij zijn vakantie in Nederland ging houden. Nu zijn broer en schoonzus hoorden van onze komst naar Vancouver Island, werden wij uitgenodigd de camper bij hen op de oprit te zetten. Die bevindt zich in het noordwesten van Nanaimo en dankzij de goede beschrijving van Arjan vinden wij hem probleemloos.
De ontvangst is heel gastvrij en meteen allerhartelijkst. Natuurlijk worden we eerst meegetroond naar het terrasdek (één hoog): een van de redenen waarom zij dit huis kochten, namelijk een grandioos uitzicht op de Strait of Georgia. We blijken op het juiste tijdstip te zijn komen aanwaaien: tijd voor een goed glas. Wij hebben de wijn meegnomen en Arjan zet -per ongeluk, hij dacht een andere soort te hebben- meteen in met een stevig biertje.

Onze slaapkamervoor deze periode, maar de tv-ontvangst lukte vrijwel nergens.

We worden onthaald op een heerlijke maaltijd. Volgens Jackie niet haar meest culinaire hoogstandje, maar het is het lievelingsgerecht van Arjan: shepherds pie. Wij zijn het met hem eens: het smaakt voortreffelijk. Zowel tijdens als na de maaltijd wisselen we wat wetenswaardigheden uit over onszelf -en zij van hun- en over onze woonplaatsen. Natuurlijk komt ook de route ter sprake die we nog zullen afleggen en al het moois dat we ook volgens hen nog gaan zien. Léon gaat nog even naar beneden, om in de computerkamer de mail te bekijken. Loes neemt samen met Arjan de taak van de vaatwasser over. Tegen tienen besluiten we naar de camper te gaan, zodat onze gastheer en gastvrouw zich nog kunnen voorbereiden op hun vertrek morgenochtend naar Victoria, waar ze een week zullen verblijven.