terug naar deel twee van week 3
klik om terug te gaan

Het verhaal van het monument ter herinnering aan de opoffering van Vietto, op de Col de Puymorens,
dat er even niet was...

 

 

We komen aan bij het station, dat wil zeggen: de spoorwegovergang naar de Mairie. De bomen zijn echter gesloten, want er komt net een werktrein aan. Als die is gepasseerd, weigeren de bomen open te gaan.
De Col de Puymorens ligt er haast ongenaakbaar bij. Toch weten steeds weer de tour0-de-Francerenners ook deze col te bedwingen.

 

Er staat al een technicus bij en uiteindelijk mogen we de overweg passeren ls hij de boom met de hand omhoog houdt. We parkeren voor de Mairie, lopen naar de boomtechneut om te vragen waar het monument staat, maar hij is niet van hier. De Mairie blijkt nog gesloten, maar er komt iemand opendoen. Tsja, hier de berg op, maar die is vanwege werkzaamheden afgesloten. Waarschijnlijk moet u te voet; vraag voor de zekerheid nog even in het restaurant hiernaast. Daar draaide de eigenaar net het bordje op de deur op ''ferm'', maar gelukkig blijkt: niet de sleutel in het slot. Het monument?? Tsja, dat staat drie kilometer verder bergopwaarts. U mag vandaag alleen te voet.
Vooruit dan maar, jas aan bergopwaarts kan het koud zijn -hebben we net ervaren- en dan maar lopen. Als we bijna startklaar zijn komt er een grote vrachtwagen aan en een met twee kantonniers. Vraagje: ik hoef alleen maar een foto te maken van dat monument. Mag dat met de auto?? Onverbiddelijk antwoord: Nee, u moet te voet. Ja, maar dat is toch drie kilometer? Bien sr! Zou ik dan alsjeblieft misschien met jullie mee in de auto en dan terug lopen? Geen probleem!
 

Ik roep naar Loes dat ik mee ga en haar wel weer zie. Het is nog een flink stuk bergopwaarts: drie kilometer kunnen lang zijn. Eindelijk meen ik iets te zien dat erop lijkt. De mannen rijden echter dertig meter door, stoppen, wijzen op de berm en zeggen: hier is het. Ik zie niets. Laat hen het plaatje zen dat ik via Teus van internet heb gekregen. Ze rijden een klein stukje door, draaien om en stoppen op dezelfde plek: nee, het was hier. Je ziet de gaten waar de poten in staan nog zitten. Dan gaat er een lampje branden: elk jaar wordt de plaquette in verband met de sneeuw weggehaald en in het voorjaar (voor de Fransen kennelijk een ruim begrip; het is al 28 mei en sneeuwt al een tijdje niet meer) teruggeplaatst. Hlas: il est enlev!

Goede raad is duur: Wat nu, zei Pichegru?? Vraag het maar bij het gemeentehuis, die moeten het weten. gelukkig zijn de heren bereid me ook weer drie kilometer naar beneden te rijden en een kwartiertje later al sta ik voor de verbaasde neus van Loes. Nu al terug?
Ik leg uit wat er allemaal is gebeurd en ga opnieuw naar de Mairie.

O jee, wordt dat ding weggehaald? Ja, dat zou wel kunnen. Vooral vanwege het strooien met zout: dan blijft er geen tekst over op dat bord. Onze eigen kantonnier Patrick moet dan weten waar hij staat. Ik zal hem even bellen.

Ook dat lukt niet: hij is onvindbaar. Tot de gemeentesecretaris en zijn vrouw arriveren. Ze horen het hele verhaal aan en zijn onder de indruk van het feit dat iemand helemaal uit Perpignan is gekomen (dat schoot mij als eerste plaats te binnen ;-)) en hier een foto komt maken. Kan ik wellicht morgen terugkomen? Nee, dan ga ik naar Agen, daar staat ook een monument. De dame vindt dat ze dat niet kunnen laten gebeuren: ze denkt dat Patrick op de camping aan het werk is. Ze rijdt er wel even naar toe.

Tsja, dan kan ik het nu natuurlijk niet opgeven... neemt u plaats.

Een kwartier later gaat de telefoon: Oui, ce monsieur ici veut prendre un photo. Of ik het ook kan doen met een foto van de gemeente? Nee, liever niet: ik maak ze zelf. Kan Patrick hierheen komen? Jazeker, maar dan heeft hij authorisatie nodig om met meneer naar de opslagplaats te rijden. Weer een telefoontje: ja hoor, geen probleem (kennelijk de gemeentesecretaris). Patrick komt er aan: hij toetert als hij voor het gemeentehuis staat.

 

Ik ga Loes -die nog braaf in de buzz zit te lezen en te wachten- informeren. Ik start de bus en wacht op Patrick. Met vijf minuten is hij er en we rijden samen voor het station langs naar een klein schuurtje -nog geen 100 meter vanaf de mairie- en jawel: de deur gaat open en hij zet het bord buiten. Loes moet het van hem vooral vasthouden. Genoeg foto's??? Maak er gerust nog een paar. Vooruit dan maar.

Bijna anderhalf uur na onze aankomst in het dorp is de klus geklaard. Wij hebben een heel verhaal te vertellen en Teus zal blij zijn ;-))

 

terug naarverslag week 3